Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής
«Δρομοκαΐτειο».
Ναι…Μέρες που ο καφές δεν είναι η πρώτη σκέψη της ημέρας.
Μέρες που το μυαλό ταξιδεύει σε ανθρώπους που ξυπνούν πίσω από τοίχους. Σε ανθρώπους που διψούν περισσότερο για μια παρουσία, ένα ενδιαφέρον, μια ζεστή κουβέντα, παρά για οτιδήποτε άλλο.
Και τότε συνειδητοποιώ πως η μεγαλύτερη ανάγκη όλων μας είναι να νιώθουμε ότι ανήκουμε κάπου. Ότι κάποιος μας θυμάται. Ότι κάποιος νοιάζεται.
Η Κλειδαρότρυπα θυμάται. Η Κλειδαρότρυπα νοιάζεται.
Χάρη σε εσάς, παραδώσαμε και πάλι σεντόνια, πετσέτεςκουβερτες… και είδη πρώτης ανάγκης στο Δρομοκαΐτειο.
Ας μην ξεχνάμε ποτέ πως η αξία ενός ανθρώπου δεν καθορίζεται από τον τόπο όπου βρίσκεται, αλλά από το φως που κρύβει μέσα του.
Οι φίλοι μου οι έγκλειστοι….το άλλο μου μισό.
Εύη
