Δρομοκαΐτειο. Εκεί όπου οι άνθρωποι ζουν σε μια δική τους, αθόρυβη γεωγραφία και οι τοίχοι μοιάζουν μερικές φορές πιο ψηλοί από τον ουρανό. Η σιωπή γίνεται πολλές φορές, πιο δυνατή από κάθε φωνή και οι ψυχές παλεύουν μέσα σε θολές μνημες.Πίσω από τις κλειστές πόρτες, χιλιάδες στιγμές χάνονται στη μοναξιά και στην προσμονή ενός βλέμματος.
Σε αυτό το σημείο ο αγώνας δεν δίνεται με φωνές, αλλά με την υπομονή της ψυχής που ψάχνει μια οικεία επαφή, μια υπενθύμιση ότι ο έξω κόσμος δεν είναι ένας μακρινός ξένος. Αυτούς τους ανθρώπους θελήσαμε να συναντήσουμε σήμερα, όχι ως επισκέπτες, αλλά ως δικοί τους άνθρωποι. Η Κλειδαρότρυπα έφτασε κοντά τους με δεκάδες ζεστά παπλώματα, σεντόνια και ρούχα, θέλοντας να τυλίξει αυτή τη μοναξιά με λίγη πραγματική φροντίδα. Δεν είναι η αξία των υλικών, είναι η ζεστασιά που νιώθεις όταν ξέρεις πως κάποιος σε σκέφτηκε, πως κάποιος νοιάστηκε να σου στείλει ένα χάδι που πιάνεται με τα χέρια. Γιατί τελικά, το πιο βαθύ σκοτάδι δεν το νικάει το φως, αλλά η βεβαιότητα πως κάποιος κρατάει το χέρι σου στην άκρη του δρόμου.
Ευχαριστούμε πολύ, εσάς που κρατάτε το δικό μας χέρι.
