Υπάρχουν μέρες που δεν προγραμματίζονται…
Μέρες που η ζωή φέρνει ανθρώπους μπροστά σου χωρίς προειδοποίηση.
Περαστικοί… κουρασμένα βλέμματα… χέρια που χτυπούν μια πόρτα με δισταγμό.
Όχι από επιλογή… Από ανάγκη.
Και τότε καταλαβαίνεις πως η πραγματική δυνατότητα δεν είναι αυτά που έχουμε…
είναι αυτά που μπορούμε να δώσουμε. Σήμερα, δεν υπήρχαν μεγάλα λόγια.
Δεν υπήρχαν υποσχέσεις.
Υπήρχε μόνο μια σιωπηλή στιγμή ανθρωπιάς…
και σακούλες με τρόφιμα που έφυγαν από τα χέρια μας για να φτάσουν σε χέρια που τα χρειάζονταν περισσότερο.
Γιατί κάποιες πόρτες δεν ανοίγουν απλώς.
Γίνονται ανάσα. Γίνονται ελπίδα.
Ας είναι αυτή η καλημέρα μια υπενθύμιση…
ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, όσο υπάρχει καρδιά που χωράει τον πόνο του άλλου,
θα υπάρχει πάντα τρόπος να ανάβει ένα μικρό φως μέσα στις πιο δύσκολες μέρες.
Καλημέρα με δύναμη… καλημέρα με ανθρωπιά… καλημέρα με αγάπη.
