Χθες το πρωί στάθηκε στην πόρτα μας ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, κουβαλώντας χρόνια και δυσκολίες. Η σύνταξή του δεν φτάνει … ούτε για τα βασικά.
Είχε ανάγκη από ρούχα…
Η Κλειδαρότρυπα παρεδωσε ότι χρειαζόταν…
Κυρίως ομως του δώσαμε τον χρόνο μας. Γιατί καμιά φορά, το να σε δουν και να σε ακούσουν είναι η μεγαλύτερη ανακούφιση. Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι ρίζες μας…είναι η ιστορία μας και δεν τους αξίζει να παλεύουν στη σκιά.
Μια μικρή κίνηση μπορεί να γίνει μια μεγάλη ανάσα.
Ας κρατάμε τα μάτια και την καρδιά μας ανοιχτά. Γιατί μόνο μαζί …..μπορούμε, ώστε κανένας ηλικιωμένος να μη νιώθει μόνος
